ÇOCUĞUM ANİDEN KEKELEMEYE BAŞLADI, NE YAPMALIYIM?

Çocukların konuşmasında aniden fark edilen belirgin değişiklik ailenin dikkatle gözlemlemesi gereken bir durumdur. İlk ve en önemli önerim şu: Çocuğunuzu düzeltmeye çalışmayın.

“Yavaş konuş.”
“Tekrar söyle.”
“Heyecanlanma.”
“Takılmadan söyle.”

Bu cümleler iyi niyetle söylenir. Fakat çocuğun dikkatini konuşmasının nasıl olduğuna yöneltebilir. Oysa bizim istediğimiz, çocuğun iletişim kurarken kendisini güvende hissetmesidir.

Çocuğunuz konuşurken takıldığında göz temasınızı sürdürün ve sözünü tamamlaması için ona zaman tanıyın. Onun yerine kelimeyi söylemeyin. Siz de konuşma hızınızı biraz yavaşlatın, cümleleriniz arasında doğal duraklamalar yapın. Ve en önemlisi: Takıldığı kelimeye değil, anlattığı hikâyeye kulak verin.

“Korktu, ondan oldu; nasıl olsa geçer” demeyin. Çocuğun konuşmasındaki değişikliği “Bir şeyden korktu, o yüzden kekelemeye başladı” diye açıklamak oldukça yaygın ama yalnış bir düşüncedir. Kekemeliği yaşanan bir korkuya veya stresli bir olaya bağlamak doğru değildir. Konuşma akıcılığı birçok gelişimsel ve bireysel faktörün etkileşimiyle değişebilir.

Benzer şekilde, “Biraz bekleyelim, nasılsa geçer” düşüncesiyle çocuğun konuşmasındaki belirgin değişiklikleri uzun süre göz ardı etmek de doğru bir yaklaşım değildir. Beklemek yerine profesyonel değerlendirme almak, ebeveynin atabileceği en sağlıklı adımdır. Değerlendirme yapılması mutlaka terapi başlanacağı anlamına gelmez; bazen doğru yönlendirme ve ebeveyn desteği yeterli olabilir.

PEKİ NE ZAMAN DESTEK ALMALIYIZ?

Takılmalar giderek artıyorsa, çocuk konuşurken yüzünde, bedeninde belirgin bir gerilme ve ya tikler görülüyorsa, konuşmaktan kaçınıyor, bazı kelimeleri söylemek istemiyor veya “Ben konuşamıyorum” gibi ifadeler kullanıyorsa zaman kaybetmeden bir dil ve konuşma terapistinden değerlendirme alınmalıdır. Özellikle ailede kekemelik öyküsü bulunması önemli risk faktörlerindendir.

Unutmayın, erken dönemde doğru bilgi almak, hem çocuğun hem de ailelerin ne yapacağını bilmesini sağlar. Bazen çocuğumuzun ihtiyacı daha hızlı konuşmak değil, bizim biraz yavaşlamamızdır.

Ona bakın, dinleyin ve acele etmeyin. Çünkü bazı cümlelerin tamamlanması için değil, anlaşılması için zamana ihtiyacı vardır.

Saygılarımla.